ਭੂਪ

ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਹਲਚਲ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਗ ਭੂਪ (ਜਾਂ ਭੂਪਾਲੀ) ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਗ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। 

ਕਲਿਆਣ ਥਾਟ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ, ਭੂਪ ਇੱਕ ਪੰਜ-ਸੁਰੀ ਦੈਂਤ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ "ਸ਼ੁੱਧ" ਰਾਗ ਹੈ, ਮਤਲਬ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸਦੇ ਪੰਜ-ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਗ ਬੰਗਾਲਾ ਸਵੇਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੂਪ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੈ। 

ਭੂਪ ਦੀ ਆਤਮਾ ਇਸਦੇ ਵਾਦੀ, ਗ (ਗੰਧਾਰ) ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਜਾਵਟ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਾਗਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਭੂਪ ਇੱਕ "ਸਥਿਰ" ਹੱਥ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਰ ਮੀਂਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਡੂੰਘੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਗਲਾਈਡਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਸਟਰ ਗ ਤੋਂ ਰੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਛਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਹੌਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਉਤਰਾਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣਾ। 

ਕਲਾਸੁਧਾ ਵਿਖੇ, ਅਸੀਂ ਭੂਪ ਨੂੰ ਸੁਰ ਦੇ "ਗਲੋਬਲ ਡੀਐਨਏ" ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸਦੀ ਸੁਰ-ਸੀੜ੍ਹੀ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਚੀਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰੀ ਸੰਗੀਤ, ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਰਾਗ ਹੈ ਜੋ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਮਰਸਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਮੁੱਢਲੀ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੂਪ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸੁਣਨਾ ਇੱਕ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਤ, ਸਥਿਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ।