ਸ਼੍ਰੀ

ਰਾਗ ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ; ਇਹ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾਗਤ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ, ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਨੋਲਿਥਿਕ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੈਂਗਣੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰਾਗ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਭਿਆਸਕਰਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਕਸਰ "ਪਰਮ-ਘੀਰਭੀਰ" (ਗਹਿਰਾ ਡੂੰਘਾ) ਵਜੋਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਮਾਨਸਿਕ ਫੋਕਸ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੁਰ-ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਗ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੀ ਹੁਕਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਵੈਦਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਦੀ ਠੋਸ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਰਹੱਸਮਈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁਲ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। 

ਰਾਗ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਆਧਾਰ ਪੂਰਵੀ ਥਾਟ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੂਲ ਸੁਰ-ਸੀੜ੍ਹੀ ਜੋ ਇਸਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪੈਲੇਟ ਅਤੇ ਤੀਵ੍ਰ ਮਧਿਅਮ (ਵਧੇ ਹੋਏ ਚੌਥੇ) ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਰ ਹਨ ਸ਼ਾਡਜ (ਸ), ਕੋਮਲ ਰਿਸ਼ਭ (ਰ), ਸ਼ੁੱਧ ਗੰਧਾਰ (ਗ), ਤੀਵ੍ਰ ਮਧਿਅਮ (ਮ#), ਪੰਚਮ (ਪ), ਕੋਮਲ ਧੈਵਤ (ਧ), ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਨਿਸ਼ਾਦ (ਨ)। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹਨਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕਰਨਾ ਰਾਗ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ "ਤਣਾਅ" ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ਭ ਪਿਚ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲਗਭਗ ਭਾਰੀ, ਸੋਗਮਈ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦੋਲਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੰਚਮ ਇੱਕ ਦੂਰ, ਅਟੱਲ ਲਾਈਟਹਾਊਸ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਮਲ ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਤੀਵ੍ਰ ਮਧਿਅਮ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਸਪਰ ਕ੍ਰਿਆ ਇੱਕ ਬੋਧਾਤਮਕ ਅਸਹਿਮਤੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਠੰਡ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।