नृत्य
ഇന്ത്യയുടെ Sacred Movement Traditions: Ancient Wisdom-ൽ വേരൂന്നിയ എട്ട് Classical Forms
ഇന്ത്യൻ classical dance നാട്യശാസ്ത്രത്തിൽ വേരൂന്നിയ officially recognised എട്ട് forms ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, temple worship-ൽ നിന്ന് concert performance-ലേക്ക് evolve ചെയ്ത traditions-ൽ pure rhythm (നൃത്ത), expressive movement (നൃത്യ), dramatic representation (നാട്യ) combine ചെയ്യുന്നു.
Indian classical dance traces its theoretical origins to the Natyashastra, composed around the 2nd century CE. This Sanskrit treatise, attributed to the sage Bharata Muni, codified principles of dramatic performance, movement vocabulary, facial expression, and aesthetic theory that remain foundational. Temple sculpture from the Chola, Chalukya, and Hoysala periods (9th-13th centuries) provides visual evidence of dance forms flourishing as integral elements of Hindu worship.
For centuries, hereditary practitioners maintained these traditions within temple and court contexts. The Devadasi system in South India, Mahari tradition in Odisha, and comparable systems elsewhere supported specialised training and repertoire transmission. Royal patronage, particularly in the Thanjavur Maratha and Travancore courts, enabled technical elaboration and compositional development.
The colonial period brought disruption. The Anti-Nautch movement (1890s-1930s) stigmatised temple dance traditions. Revival efforts by nationalist reformers reconstituted the forms for modern presentation. Rukmini Devi Arundale established Kalakshetra (1936), creating a model for institutional training. Similar revival efforts across regions brought Odissi, Kuchipudi, and other forms to concert stages. The Sangeet Natak Akademi's recognition of eight classical forms (Sattriya added in 2000) established an official framework for the contemporary discipline.
The philosophical foundation of Indian classical dance rests on Rasa theory, articulated in the Natyashastra. Rasa (aesthetic essence or flavour) arises through the combination of Vibhava (determinants), Anubhava (consequents), and Vyabhichari Bhava (transient emotions) working upon Sthayi Bhava (permanent emotional states). The eight primary rasas (expanded to nine with Shanta) provide the framework for emotional communication: Shringara (love), Hasya (mirth), Karuna (sorrow), Raudra (fury), Vira (heroism), Bhayanaka (fear), Bibhatsa (disgust), and Adbhuta (wonder).
Dance serves as Sadhana (spiritual practice). The body becomes instrument for manifesting divine forms and narratives. The Natyashastra describes dance as offering that pleases the gods, and temple traditions maintained this devotional orientation. Even in contemporary concert settings, many dancers approach performance as a form of worship.
The concept of Bhakti (devotion) infuses repertoire across forms. Compositions address deities, particularly Krishna, Shiva, and the Goddess in her various manifestations. Through abhinaya (expression), the dancer embodies these divine figures or devotees approaching them, creating opportunities for both performer and audience to participate in devotional experience.
ഈ കലാരൂപത്തിന്റെ സവിശേഷ വശങ്ങൾ ആഴത്തിൽ അറിയാം
भरतनाट्यम
രുഗ്മിണീ ദേവി അരുൺഡേലും T. ബാലസരസ്വതിയും concert presentation-നായി revive ചെയ്ത, geometric precision, sculptural poses, അരമണ്ഡി stance എന്നിവയാൽ characterise ചെയ്യപ്പെടുന്ന തമിഴ്നാട്ടിന്റെ ancient temple dance tradition ആണ് ഭരതനാട്യം.
कथक
Hindu temple-ഉം Mughal court traditions-ഉം-ലൂടെ develop ചെയ്ത ഘരാന system-ഉം, intricate footwork, rapid spins എന്നിവയാൽ characterise ചെയ്യപ്പെടുന്ന വടക്കേ ഇന്ത്യയുടെ classical dance ആണ് കഥക്.
कथकळि
mythological narratives enact ചെയ്യുന്ന elaborate makeup, massive costumes, highly codified gesture system എന്നിവയാൽ distinguish ചെയ്യപ്പെടുന്ന കേരളത്തിന്റെ spectacular dance-drama ആണ് കഥകളി.
कुचिपुडी
തരംഗം (brass plate-ൽ dancing) പോലുള്ള spectacular elements-ഉം distinctive fluidity-യും feature ചെയ്ത, dance-drama heritage-നെ solo performance-ഓടെ combine ചെയ്യുന്ന ആന്ധ്രാപ്രദേശിന്റെ classical dance tradition ആണ് കുച്ചിപ്പുഡി.
ओडिसी
കേളുചരൺ മോഹപാത്രയുടെ vision-ലൂടെ reconstruct ചെയ്ത, ജയദേവന്റെ ഗീത ഗോവിന്ദത്തിൽ നിന്ന് draw ചെയ്ത repertoire-ഉം lyrical grace-ഉം ത്രിഭംഗി (three-bend) posture-ഉം-ാൽ distinguish ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒഡീഷയുടെ classical dance ആണ് ഒഡിസി.
मणिपुरी
soft, swaying movements-ഉം distinctive potloi costume-ഉം-ഓടെ, gopis-ഓടൊപ്പം കൃഷ്ണന്റെ divine play depict ചെയ്യുന്ന രാസ് ലീലയിൽ centre ചെയ്ത വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയുടെ gentle, devotional dance ആണ് മണിപ്പൂരി.
मोहिनीअट्टम
swaying movements-ഉം subtle expression-ഉം-ാൽ characterise ചെയ്യപ്പെടുന്ന, Vishnu-വിന്റെ enchanting female form ആയ മോഹിനിയുടെ പേരിലുള്ള കേരളത്തിന്റെ feminine grace-ന്റെ classical dance ആണ് മോഹിനിയാട്ടം.
सत्त्रीया
five centuries-ന്റെ monastic preservation-ന് ശേഷം 2000-ൽ eighth classical form ആയി recognize ചെയ്യപ്പെട്ട, saint ശങ്കരദേവൻ Vaishnavite monasteries (സത്രങ്ങൾ)-ൽ develop ചെയ്ത അസമിന്റെ classical dance ആണ് സത്രിയ.
छऊ
martial arts, acrobatics, mythology combine ചെയ്ത, 2010-ൽ UNESCO-യുടെ Intangible Cultural Heritage list-ൽ inscribe ചെയ്ത, മൂന്ന് regional styles-ൽ (Seraikella, പുരുലിയ, മയൂർഭഞ്ജ്) practise ചെയ്യുന്ന കിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള martial dance ആണ് ഛാവു.
Discover renowned നൃത്തം performers and maestros
കഥക്
Explore our archive of നൃത്തം performances
നിങ്ങൾ ഇവിടെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു:
KalaSudha സന്ദർശിക്കുകWe usually reply within a few hours
Loading article…
We could not load this article. Please try again later.
Was this helpful?
Thanks for the feedback
ഇനിയും സഹായം വേണോ?
This conversation is resolved — reply to reopen
Topic
