सितार

व्यावसायिक सितारको निर्माण ढिलो, हस्तकला प्रक्रिया हो, जसमा जैविक सामग्री र यान्त्रिक शुद्धताको पूर्ण मेल आवश्यक छ। यो तुम्बा (Tumba, अनुनाद कक्ष)को छनोटबाट सुरु हुन्छ, जुन ठूलो, सुकेको लौका (Lagenaria siceraria)बाट बनाइन्छ। यी लौका मिरज, महाराष्ट्रजस्ता क्षेत्रमा फल्छन्, जहाँको हावापानीले गहिरो अनुनादका लागि आवश्यक मोटाइ र एकनासपन दिन्छ। 

घाँटी (डाँडी) र मुखपट (तब्ली) सुकेको स्वरमय काठबाट हातले कुँदिन्छ, प्रायः टुन (Toon, भारतीय महोगनी)बाट वा कहिलेकाहीं पुराना मोडेलमा टिक (Teak)बाट। काठलाई वर्षौंसम्म सुकाउनुपर्छ, जसले गर्दा 20भन्दा बढी धातु तारको उच्च तनावमा यो बाङ्गिँदैन। घाँटीलाई अनुनादकसँग जोड्ने जोर्नी, जसलाई गुलु (Gulu) भनिन्छ, संरचनात्मक बलियोपनको एक महत्त्वपूर्ण बिन्दु हो; यसलाई सामान्यतया बढी बलियो बनाएर सूक्ष्म रूपमा कुँदिन्छ, जसले गर्दा यो वाद्यको सौन्दर्य-केन्द्र बन्छ। 

उच्च स्तरको कालिगरीको एक पहिचान जवारी हो, अर्थात् मुख्य पुलको कुँदाइ। यो साधारण कटाइ होइन, बरु ऊँटको हाड वा मृगको सिङमा कुँदिएको एक सूक्ष्म 'ओराली' हो। एक दक्ष कालिगडले घण्टौंसम्म तारको कम्पन सुन्दै पुललाई घोट्छ, जसले गर्दा त्यो खुला ध्वनि प्राप्त हुन्छ, जसले सितारलाई यसको दिव्य स्वर-रूप दिन्छ। अन्त्यमा वाद्यलाई फ्रेन्च पालिस वा शेल्याकले परिष्कृत गरिन्छ, जसले काठको रक्षा गर्छ र साथै वाद्यलाई खुलेर सास फेरेर गुञ्जन सक्ने गरी लचिलो राख्छ।