सितार

सितार केवल एक वाद्ययन्त्र होइन; यो उत्तर भारतमा शताब्दीयौंको सांस्कृतिक संयोजनको भौतिक अभिव्यक्ति हो। किंवदन्तीले प्रायः यसको सृष्टि १३ औं शताब्दीका सूफी सन्त अमीर खुसरोलाई दिन्छ भने, मुरक्का-ए-दिल्लीमा भएको शैक्षिक अनुसन्धानले अझ जटिल विकास सुझाव दिन्छ। आधुनिक सितार फारसी सेतार र प्राचीन भारतीय वीणा परिवारको हाइब्रिड हो। यो संयोजन परम्परागत भारतीय संगीतको microtonal गहिराइ कायम राख्दै फारसी रागको नाजुक, द्रुत छायाहरू उत्पादन गर्न सक्ने वाद्ययन्त्रको आवश्यकताबाट प्रेरित थियो।

१८ औं शताब्दीमा, मसित खान जस्ता संगीतकारहरूको हातमा सितारले रूपान्तरण पायो। उनले मसितखानी गत प्रस्तुत गरे, जसले वाद्य अन्वेषणका लागि संरचित लयात्मक ढाँचा प्रदान गर्‍यो। यो दक्षिण भारतीय शास्त्रीय संगीत प्रभावहरूका लागि पनि टर्निंग पोइन्ट थियो, किनकि उत्तर भारतीय संगीतकारहरूले आफ्ना वाद्ययन्त्रहरूमा अझ निरन्तर, "गाउने" गुणहरू खोज्न थाले। सितारको शैक्षिक अध्ययनमा यी वास्तुकला परिमार्जनहरूले मीडको विकासलाई कसरी अनुमति दियो भन्ने बुझ्नु समावेश छ, जुन निरन्तर मेलोडिक वक्र उत्पादन गर्न तारलाई धेरै फ्रेटहरूमा पार्श्व तान्ने क्षमता हो।

एक सितार वादकको अधिकार परम्परागत रूपमा उनीहरूको घराना (वंश) द्वारा मापन गरिन्छ। प्रत्येक विद्यालयले वाद्ययन्त्रको ध्वनिशास्त्रमा फरक दृष्टिकोण प्रतिनिधित्व गर्छ। उदाहरणका लागि, इमदादखानी घराना गायकी अंग, वा स्वर शैली पूर्ण गर्नका लागि प्रसिद्ध छ। ब्रिज आकार र तार तनावमा उनीहरूको अनुसन्धानले सितारलाई ख्याल गायकको जटिल अलंकारहरू नक्कल गर्न अनुमति दियो।

यसको विपरीत, पण्डित रवि शंकरद्वारा लोकप्रिय बनाइएको सेनिया-मैहर घरानाले ध्रुपद र टप्पाका तत्वहरू सहित वाद्य प्रविधिहरूको व्यापक दायरामा जोड दिन्छ। KalaSudha मा कर्नाटक शास्त्रीय संगीत पाठ वा हिन्दुस्तानी प्रशिक्षण अन्वेषण गर्दा, विद्यार्थीहरूलाई यी शैलीगत भिन्नताहरू अनुसन्धान गर्न प्रोत्साहित गरिन्छ। सितार अपार आध्यात्मिकताको वाद्ययन्त्र हो; यसको १३ sympathetic तारहरू ट्युन गर्ने कार्य आफैमा रागको विशिष्ट फ्रिक्वेन्सीसँग प्रदर्शकको चेतना मिलाउन अभिप्रेरित ध्यानात्मक अभ्यास हो।

शैक्षिक दृष्टिकोणबाट, सितार microtonal लचिलोपनको कला हो। घुमाउरो, सर्ने पीतलका फ्रेटहरूले प्रदर्शकलाई प्रत्येक विशिष्ट रागका लागि अन्तरालहरू अनुकूलन गर्न अनुमति दिन्छ। यो भारतीय शास्त्रीय संगीतमा एक महत्त्वपूर्ण भिन्नता हो; राग तोडीमा एक स्वर मौलिक रूपमा राग भैरवमा उही स्वरभन्दा फरक छ। सितारले यो "जीवित" स्केलको अनुमति दिन्छ।

थप रूपमा, झाला (लयात्मक खेल) को अध्ययनमा cross-rhythms र harmonics को परिष्कृत बुझाइ समावेश छ। विशिष्ट ढाँचाहरूमा चिकारी (drone) तारहरू प्रहार गरेर, सितार वादकले पूर्ण समूहको नक्कल गर्ने polyphonic बनावट सिर्जना गर्छ। हाम्रो पाठ्यक्रमले ताल (लयात्मक चक्र) भित्र यी ढाँचाहरू कार्यान्वयन गर्न आवश्यक गणितीय सटीकतामा ध्यान केन्द्रित गर्छ, विद्यार्थीहरूलाई मेलोडिक सिद्धान्त र लयात्मक वास्तुकला दुवैको आधिकारिक समझ प्रदान गर्दै।