Part of Hindustani Classical
Historical Timeline
ଉତ୍ତରରେ, ବାୟୋଲିନ ଏକ ଭିନ୍ନ ଆହ୍ୱାନ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲା: ସାରଙ୍ଗୀର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ। ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି, ସାରଙ୍ଗୀ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ପରମ୍ପରାରେ ଭାରତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଂଗୀତର ଅବିସମ୍ବାଦିତ ସ୍ୱର ଥିଲା। ବାୟୋଲିନର ପ୍ରବେଶ ଏକ ଆଧୁନିକ, "ପରିଷ୍କାର" ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଦେଖାଗଲା ଯାହା ଅଧିକ ଟ୍ୟୁନିଂ ସ୍ଥିରତା ପ୍ରଦାନ କଲା। ଶିକ୍ଷାଗତ ଗବେଷଣା ସୂଚିତ କରେ ଯେ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ବାୟୋଲିନ ଗ୍ୱାଲିୟର ଏବଂ ମାଇହର ବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରଭାବ ତଳେ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଓସ୍ତାଦମାନେ ବୀନ୍ର ଗଭୀର meend (ଗ୍ଲାଇଡ) ଏବଂ ଖୟାଲର ସ୍ୱରୀୟ ସୂକ୍ଷ୍ମତା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରୁଥିବା ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ଖୋଜୁଥିଲେ।
ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ବାୟୋଲିନ କୌଶଳର ଔପଚାରିକତା ମୁଖ୍ୟତଃ ପଣ୍ଡିତ ଭି.ଜି. ଜୋଗଙ୍କୁ ସମ୍ପର୍କିତ। ସେ ଯନ୍ତ୍ରର ସ୍ୱର ଉତ୍ପାଦନ ପୁନଃକଳ୍ପନା କଲେ, କର୍ଣାଟକ ଶୈଳୀରେ ମିଳୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରୁ ଏକ ଅଧିକ କୋମଳ, "ଛାତି" ଅନୁରଣନ ଆଡ଼କୁ ଯାହା ପୁରୁଷ ଗାୟକ ଅନୁକରଣ କରେ। ଏହା ବିଶେଷ ଛଡ଼ି କୌଶଳ ଏବଂ ନିମ୍ନ ଓ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଟାଭ (ମନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମଧ୍ୟ ସପ୍ତକ) ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ ହାସଲ ହେଲା।
1910
ଆଲ୍ଲାଦିୟା ଖାଁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭଳି ସଂଗୀତଜ୍ଞମାନେ ଉତ୍ତର ଭାରତୀୟ ସ୍କେଲ ପାଇଁ ବାୟୋଲିନ ଅନ୍ୱେଷଣ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।
1930
ଗଜାନନରାଓ ଜୋଶୀ ବାୟୋଲିନରେ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ସଂଗୀତ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ଏହାକୁ ଗ୍ୱାଲିୟର ଘରାନା କଣ୍ଠ କୌଶଳ ସହ ଏକୀକୃତ କରନ୍ତି।
1950
ଭି.ଜି. ଜୋଗ ଅଲ ଇଣ୍ଡିଆ ରେଡିଓରେ ବାୟୋଲିନକୁ ଏକକ ଯନ୍ତ୍ର ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ଭାଣ୍ଡାର ମାନକୀକରଣ କରନ୍ତି।
1970
ଯେହୁଦୀ ମେନୁହିନଙ୍କ ଭାରତୀୟ ଓସ୍ତାଦମାନଙ୍କ ସହ ସହଯୋଗ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ବାୟୋଲିନକୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଆଣେ।
1990
Alap ବିଭାଗ ବଢ଼ାଇବାକୁ ପାଞ୍ଚ-ତାର ବାୟୋଲିନ ଏବଂ ଆମ୍ପ୍ଲିଫିକେସନ ବ୍ୟବହାର।
Playing Techniques
Meend କୌଶଳ
ବାଦକମାନେ ସଠିକ ଛଡ଼ି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ଥିର ଭଲ୍ୟୁମ ବଜାୟ ରଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅକ୍ଟାଭରେ ସ୍ଲାଇଡ କରିବାକୁ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି।
ନିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ଛଡ଼ି
ଛଡ଼ି "ଫୁସ୍ଫୁସ୍" ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଗାୟକର ଲମ୍ବା ସାଙ୍ଗୀତିକ ବାକ୍ୟାଂଶ ପୁନଃସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ Meend ପ୍ରାୟତଃ ଛଡ଼ିର ଏକ "ଟାଣ" ରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରାଯାଏ।
ଟ୍ୟୁନିଂ ପ୍ରକାର
ପ୍ରାୟତଃ ପଞ୍ଚମ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥରେ ଟ୍ୟୁନ୍ କରାଯାଏ, Raga ର ଆବଶ୍ୟକ "ଗୁରୁତ୍ୱ" ହାସଲ କରିବାକୁ ମୋଟା ତାର ପାଇଁ ପସନ୍ଦ ସହ।
Journey to Mastery
Follow this structured journey to master this discipline