नृत्य
ಭಾರತದ ಪವಿತ್ರ ಚಲನೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು: ಪ್ರಾಚೀನ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ ಎಂಟು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಕಾರಗಳು.
ಭಾರತೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವು ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಎಂಟು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ದೇವಾಲಯ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಕಚೇರಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ವಿಕಸನಗೊಂಡ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಲಯ (ನೃತ್ತ), ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಚಲನೆ (ನೃತ್ಯ) ಮತ್ತು ನಾಟಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ (ನಾಟ್ಯ) ಸಂಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ.
Indian classical dance traces its theoretical origins to the Natyashastra, composed around the 2nd century CE. This Sanskrit treatise, attributed to the sage Bharata Muni, codified principles of dramatic performance, movement vocabulary, facial expression, and aesthetic theory that remain foundational. Temple sculpture from the Chola, Chalukya, and Hoysala periods (9th-13th centuries) provides visual evidence of dance forms flourishing as integral elements of Hindu worship.
For centuries, hereditary practitioners maintained these traditions within temple and court contexts. The Devadasi system in South India, Mahari tradition in Odisha, and comparable systems elsewhere supported specialised training and repertoire transmission. Royal patronage, particularly in the Thanjavur Maratha and Travancore courts, enabled technical elaboration and compositional development.
The colonial period brought disruption. The Anti-Nautch movement (1890s-1930s) stigmatised temple dance traditions. Revival efforts by nationalist reformers reconstituted the forms for modern presentation. Rukmini Devi Arundale established Kalakshetra (1936), creating a model for institutional training. Similar revival efforts across regions brought Odissi, Kuchipudi, and other forms to concert stages. The Sangeet Natak Akademi's recognition of eight classical forms (Sattriya added in 2000) established an official framework for the contemporary discipline.
The philosophical foundation of Indian classical dance rests on Rasa theory, articulated in the Natyashastra. Rasa (aesthetic essence or flavour) arises through the combination of Vibhava (determinants), Anubhava (consequents), and Vyabhichari Bhava (transient emotions) working upon Sthayi Bhava (permanent emotional states). The eight primary rasas (expanded to nine with Shanta) provide the framework for emotional communication: Shringara (love), Hasya (mirth), Karuna (sorrow), Raudra (fury), Vira (heroism), Bhayanaka (fear), Bibhatsa (disgust), and Adbhuta (wonder).
Dance serves as Sadhana (spiritual practice). The body becomes instrument for manifesting divine forms and narratives. The Natyashastra describes dance as offering that pleases the gods, and temple traditions maintained this devotional orientation. Even in contemporary concert settings, many dancers approach performance as a form of worship.
The concept of Bhakti (devotion) infuses repertoire across forms. Compositions address deities, particularly Krishna, Shiva, and the Goddess in her various manifestations. Through abhinaya (expression), the dancer embodies these divine figures or devotees approaching them, creating opportunities for both performer and audience to participate in devotional experience.
ಈ ಕಲಾಪ್ರಕಾರದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ
भरतनाट्यम
ಭರತನಾಟ್ಯಂ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಲಯ ನೃತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿದ್ದು, ಜ್ಯಾಮಿತೀಯ ನಿಖರತೆ, ಶಿಲ್ಪ ಭಂಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಅರೈಮಂಡಿ ನಿಲುವಿನಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ದೇವಿ ಅರುಂಡೇಲ್ ಮತ್ತು ಟಿ. ಬಾಲಸರಸ್ವತಿ ಅವರಿಂದ ಕಚೇರಿ ಪ್ರಸ್ತುತಿಗಾಗಿ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಂಡಿತು.
कथक
ಕಥಕ್ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಮೊಘಲ್ ಅರಮನೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಮೂಲಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಪಾದಕೆಲಸ, ತ್ವರಿತ ತಿರುಗುವಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಘರಾನಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
कथकळि
ಕಥಕಳಿ ಕೇರಳದ ವೈಭವಯುತ ನೃತ್ಯ-ನಾಟಕವಾಗಿದ್ದು, ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಲು ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಮೇಕಪ್, ಬೃಹತ್ ವೇಷಭೂಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೇತಿತ ಮುದ್ರಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.
कुचिपुडी
ಕೂಚಿಪುಡಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿದ್ದು, ನೃತ್ಯ-ನಾಟಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ, ವಿಶಿಷ್ಟ ದ್ರವತೆ ಮತ್ತು ತರಂಗಂ (ಹಿತ್ತಾಳೆ ತಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ನೃತ್ಯ) ನಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ओडिसी
ಒಡಿಸ್ಸಿ ಒಡಿಶಾದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ತ್ರಿಭಂಗಿ (ಮೂರು-ಬಗ್ಗು) ಭಂಗಿ, ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಲಾವಣ್ಯ ಮತ್ತು ಜಯದೇವರ ಗೀತ ಗೋವಿಂದದಿಂದ ಪಡೆದ ಸಂಗ್ರಹದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ, ಕೇಳುಚರಣ ಮಹಾಪಾತ್ರರ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಕ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ.
मणिपुरी
ಮಣಿಪುರಿ ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಮೃದು, ಭಕ್ತಿಪರ ನೃತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಗೋಪಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ರಾಸಲೀಲಾದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದೆ, ಮೃದು ತೂಗಾಟದ ಚಲನೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪೊಟ್ಲೋಯ್ ಉಡುಪಿನಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.
मोहिनीअट्टम
ಮೋಹಿನಿಯಾಟ್ಟಂ ಕೇರಳದ ಸ್ತ್ರೀ ಲಾವಣ್ಯದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ತೂಗಾಟದ ಚಲನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೋಹಕ ಸ್ತ್ರೀ ರೂಪ ಮೋಹಿನಿಯ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
सत्त्रीया
ಸತ್ತ್ರಿಯಾ ಅಸ್ಸಾಂನ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಸಂತ ಶಂಕರದೇವರಿಂದ ವೈಷ್ಣವ ಮಠಗಳಲ್ಲಿ (ಸತ್ತ್ರಗಳು) ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೊಂದಿತು, ಐದು ಶತಮಾನಗಳ ಮಠದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ನಂತರ 2000ರಲ್ಲಿ ಎಂಟನೇ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆಯಿತು.
छऊ
ಛೌ ಪೂರ್ವ ಭಾರತದ ಯುದ್ಧ ನೃತ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಮೂರು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶೈಲಿಗಳಲ್ಲಿ (ಸೆರೈಕೆಲ್ಲಾ, ಪುರುಲಿಯಾ, ಮಯೂರ್‌ಭಂಜ್) ಅಭ್ಯಾಸಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಯುದ್ಧ ಕಲೆಗಳು, ಅಕ್ರೋಬ್ಯಾಟಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪುರಾಣವನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ, 2010 ರಲ್ಲಿ ಯುನೆಸ್ಕೋದ ಅಮೂರ್ತ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.
Discover renowned ನೃತ್ಯ performers and maestros
ಕಥಕ್
Explore our archive of ನೃತ್ಯ performances
ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ:
KalaSudha ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿWe usually reply within a few hours
Loading article…
We could not load this article. Please try again later.
Was this helpful?
Thanks for the feedback
ಇನ್ನೂ ಸಹಾಯ ಬೇಕೆ?
This conversation is resolved — reply to reopen
